Cognitieve gedragstherapie veilig en effectief bij chronisch vermoeidheidssyndroom

Cognitieve gedragstherapie en graded exercise therapie zijn veilig en effectief bij de behandeling van patiënten met een chronisch vermoeidheidssyndroom (CVS). Dat blijkt uit een artikel van een Engelse onderzoeksgroep dat vandaag in The Lancet online wordt gepubliceerd. In een begeleidend commentaar stellen onderzoekers van het UMC St Radboud, dat in vervolgonderzoek gericht gezocht moet worden naar de werkzame bestanddelen in deze therapieën. Daarmee is de aanpak van CVS verder te verbeteren.

Het chronisch vermoeidheidssyndroom kan met diverse therapieën worden aangepakt. Uit verschillende onderzoeken kwam de afgelopen jaren naar voren dat cognitieve gedragstherapie en graded exercise therapie positieve resultaten opleveren. Tegelijkertijd rapporteren patiëntenverenigingen dat de therapie voor sommige patiënten niet veilig zou zijn en dat ook met adaptive pacing therapie goede resultaten worden geboekt.

Minder klachten en beperkingen

Vandaag publiceert een Engelse onderzoeksgroep onder leiding van White, Chalder en Sharpe in The Lancet een vergelijking tussen deze drie verschillende therapieën. Cognitieve gedragstherapie richt zich vooral op verandering van gedrag en opvattingen rondom vermoeidheid. Graded exercise therapie vermindert de vermoeidheid door langzaam de fysieke activiteit op te voeren en de fitheid van de patiënt te verbeteren. Adaptive pacing is gericht op aanvaarding van de chronische aandoening en helpt de patiënt zich daaraan aan te passen.

Prof dr Gijs Bleijenberg en dr Hans Knoop, respectievelijk hoofd en onderzoeker bij het Nijmeegs Kenniscentrum voor Chronische vermoeidheid van het UMC St Radboud, schreven op verzoek van the Lancet een commentaar bij het vandaag gepubliceerde Engelse onderzoek, waaraan meer dan 600 patiënten met het chronisch vermoeidheidssyndroom deelnamen. Het onderzoek wijst uit dat patiënten na cognitieve gedragstherapie of graded exercise duidelijk minder vermoeidheidsklachten en beperkingen hebben dan de patiënten die deelnamen aan de pacing therapie.

Werkzame bestanddelen
Bleijenberg: “Dit is een belangrijk onderzoek. Het is niet alleen het meest grootschalige onderzoek naar de behandeling van CVS tot nu toe, maar het laat óók zien dat een benadering die ervan uitgaat dat CVS behandelbaar is, de meeste kans op succes geeft. De onderzoeksgroep toont bovendien aan, dat cognitieve gedragstherapie en graded exercise ook veilige behandelingen zijn. Aan dat laatste twijfelen sommige patiëntenverenigingen nog wel eens.’’

Opmerkelijk is ook dat de deelnemende patiënten voor het begin van de behandeling minder vertrouwen hebben in de cognitieve gedragstherapie en de graded exercise therapie, dan in de adaptive pacing therapie. Hoewel de resultaten van de twee eerstgenoemde interventies dus positief zijn, profiteert niet iedere CVS patiënt van de behandeling. Een deel van de patiënten herstelt en kan weer normaal functioneren, maar een deel houdt nog klachten. Knoop: “We weten nog altijd niet waarom sommige patiënten profiteren van deze behandelingen en anderen niet. Daarom schrijven we ook in The Lancet dat er meer onderzoek moet worden gedaan naar de werkzame bestanddelen van cognitieve gedragstherapie. Deze kennis kunnen we dan weer gebruiken om de behandeling nog effectiever te maken.”

2 gedachten over “Cognitieve gedragstherapie veilig en effectief bij chronisch vermoeidheidssyndroom”

  1. Voor iedereen die de uitslag van de PACE Trial gelooft (GET en CGT is een effectieve behandeling voor ME/CVS)….lees: http://tinyurl.com/6k22r5q

    12 BELANGRIJKE punten waaruit blijkt dat dit onderzoek NIET representatief is en de conclusies niet van toepassing zijn op ME patienten!!

    Beantwoorden
  2. Beste mensen,

    Dit bericht op SKIPR doet meer recht aan de waarheid.

    Huidige behandeling ME is potentieel schadelijk’Het chronische vermoeidheidssyndroom ME wordt ten onrechte aangemerkt als een lichamelijk onverklaarde aandoening. De gangbare behandeling combinatie van gedragstherapie in combinatie inspanningstherapie is om die reden inefficiënt en potentieel zelfs schadelijk.

    Dat betogen Frank Twisk, Rob Arnoldus en Michael Maes in een artikel in het Tijdschrift voor Psychotherapie. Symptomen van ME/CVS, zoals uitputting, pijn, cognitieve problemen en een verergering van klachten na een kleine inspanning, zijn volgens de drie biologisch te verklaren op basis van diverse, samenhangende lichamelijke afwijkingen. Het betreft hier met name immunologische afwijkingen zoals intracellulaire inflammatie, oxidatieve en nitrosatieve stress, een “lekke darm”, en de gevolgen daarvan, zoals stofwisselingsproblemen en verminderde doorbloeding van hersenen.

    Negatief effect
    De nu vaak toegepaste combinatie van gedragstherapie en inspanningstherapie geeft zich hier geen rekenschap van en is volgens de auteurs om die reden niet effectief. Combinatietherapie blijkt nauwelijks effectiever dan standaardmedische zorg en levert vaak alleen in subjectieve termen (gevoelsmatig) enige verbetering op. Die is bij lange na niet voldoende is om te spreken van herstel. Sterker nog, bij een grote groep heeft combinatietherapie zelfs een negatief effect op de klachten.

    Medische aanpak
    De auteurs dringen aan op een drastische koerswijziging, van de huidige psychologisch georiënteerde benadering naar een medische aanpak. Die zou zich ondermeer moeten richten op een objectieve en snelle diagnose op basis van klinische criteria en het objectiveren van klachten met behulp van fietstesten en neuro-psychologisch onderzoek

    Beantwoorden

Plaats een reactie